اختلال همگرای شایع ترین اختلال دید دوچشمی است .اختلالی حسی و عصبی عضلانی است که مانع از توانایی فرد برای دیدن اشیای نزدیک میشود .
معیار مشخصی برای تشخیص CI وجود ندارد به ایت عات که تا کنون هیچ استاندارد طلایی برای طبقه بندی آن وجود نداشته است .
گرچه مشکلات زیر میتواند وجود داشته باشد :
۱- اگروفوریا در نزدیک بیشتر از دور باشد
۲- کاهش NPC
3- کاهش دامنه ی PFC در نزدیک – بخصوص بخش ریکاوری

سمپتومها :
این سمپتومها معمولا در انتهای روز و بعد از کار نزدیک طولانی آشکار میشوند .
۱- دوبینی
۲- فشار چشمی
۳-تاری دید
۴-سردرد
۵-گم کردن خط در حین مطالعه
۶- خستگی چشمی

بررسی دقیق تر نشانه های CI

بسیاری تصور میکنند که افرادی با اختلال همگرایی باید الزاما دارای اگزوفوریای بیشتر در نزدیک نسبت به دور باشند ولی این برای تشخیص CI ضروری نیست.

در واقع کاهش NPC مشخص ترین نشانه ی اختلال همگرایی است .
میران نرمال NPC در بزرگسالان : <5cm/ 7cm

میزان نرمال در بچه ها:  <6 cm

CI و تطابق:

تشخیص CI کاذب برای تشخیص صحیح CI صروری است .باید سیستم تطابقی چک شود زیرا ممکن است این عدم توانایی در همگرایی مربوط به اختلال در تطابق باشد .

درمان :۴ درمان رایج وجود دارد :

  1. Office-based vision therapy with a trained therapist along with home reinforcement

    درمان شامل تمرین  ۶۰ دقیقه ای یکبار در هفته و  تمرینات ۱۵ دقیقه ای ۵- ۶ روز در هفته در منزل

  2. Home-based pencil push-up therapy
    این تمرین ۵روز در هفته در منزل به مدت ۱۵ دقیقه
  3. Home-based computer vision therapy and pencil push-ups
    تمرینات پیچیده ی با برنامه ی کامپبوتری به همراه تمرین Pencil Push up
  4. Office-based placebo therapy

بهترین درمان توصیه شده درمان در مطب همراه با  درمان مکمل در منزل
و درمان دوم درمانها ی کامپیوتری همراه با روش PENCIL PUSH UP

این درمانها باید ۶ تا ۱۲ ماه ادامه پیدا کنند.